بچه ها من اومدم ازتون خداحافظی کنم میخوام برم تا 6 ماه دیگه دلم برای همتون میتنگه

دوستون دارم بـــــــــــــــــــــــــــای همــــــــــــــــــــــــگی

                               جوش زند خون حسین از زمین

شد چهلم روز عذای حسین

                                جان جهان باد فدای حسین

اربعین حسینی بر شیعیان تسلیت باد

سخت اشفته و غمگین بودم
به خودم می گفتم :
بچه ها تنبل و بد اخلاقند
دست کم میگیرند

درس ومشق خود را …
باید امروز یکی را بزنم، اخم کنم
و نخندم اصلا
تا بترسند از من
و حسابی ببرند …
خط کشی آوردم،
درهوا چرخاندم ...

چشم ها در پی چوب، هرطرف می غلطید
مشق ها را بگذارید جلو، زود، معطل نکنید !

اولی کامل بود،
دومی بدخط بود بر سرش داد زدم... سومی می لرزید... خوب، گیر آوردم !!! صید در دام افتاد و به چنگ آمد زود... دفتر مشق حسن گم شده بود این طرف،
آنطرف، نیمکتش را می گشت تو کجایی بچه؟؟؟ بله آقا، اینجا همچنان می لرزید ... ” پاک تنبل شده ای بچه بد ” " به خدا دفتر من گم شده آقا، همه شاهد هستند" ” ما نوشتیم آقا ” بازکن دستت را... خط کشم بالا رفت، خواستم برکف دستش بزنم او تقلا می کرد چون نگاهش کردم ناله سختی کرد... گوشه ی صورت او قرمز شد هق هقی کردو سپس ساکت شد... همچنان می گریید... مثل شخصی آرام، بی خروش و ناله
ناگهان حمدالله، درکنارم خم شد زیر یک میز،کنار دیوار،
دفتری پیدا کرد …… گفت : آقا ایناهاش،
دفتر مشق حسن چون نگاهش کردم، عالی و خوش خط بود غرق در شرم و خجالت گشتم جای آن چوب ستم، بردلم آتش زده بود سرخی گونه او، به کبودی گروید …..
صبح فردا دیدم که حسن با پدرش، و یکی مرد دگر سوی من می آیند... خجل و دل نگران،
منتظر ماندم من تا که حرفی بزنند شکوه ای یا گله ای،
یا که دعوا شاید
سخت در اندیشه ی آنان بودم پدرش بعدِ سلام،
گفت : لطفی بکنید،
و حسن را بسپارید به ما ” گفتمش، چی شده آقا رحمان ؟؟؟ گفت : این خنگ خدا وقتی از مدرسه برمی گشته به زمین افتاده
بچه ی سر به هوا،
یا که دعوا کرده قصه ای ساخته است زیر ابرو وکنارچشمش،
متورم شده است درد سختی دارد،
می بریمش دکتر
با اجازه آق ا

چشمم افتاد به چشم کودک... غرق اندوه و تاثرگشتم منِ شرمنده معلم بودم لیک آن کودک خرد وکوچک این چنین درس بزرگی می داد بی کتاب ودفتر ….
من چه کوچک بودم او چه اندازه بزرگ به پدر نیز نگفت آنچه من از سرخشم، به سرش آوردم عیب کار ازخود من بود و نمیدانستم من از آن روز معلم شده ام …. او به من یاد بداد درس زیبایی را ... که به هنگامه ی خشم نه به دل تصمیمی نه به لب دستوری نه کنم تنبیهی

یا چرا اصلا من

سلام دوستای خوب و مهربونم امروز تولد منه دارم یک

سال بزرگتر میشم خیلی خوشحالم (تولدم مبارک)

شب سردی است و من افسرده .

راه دوری است و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده

می کنم ، تنها ، از جاده عبور :

دور ماندند ز من آدم ها

سایه ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غم ها

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگویید با من

اندکی صبر ، سحر نزدیک است

هر دم این بانگ برآرم از دل :

وای ، این شب چقدر تاریک است ! 

خنده ای کو که به دل انگیزم ؟

قطره ای کو که به دریا ریزم ؟

صخره ای کو که بدان آویزم ؟

مثل این است که شب نمناک است

دیگران را هم غم هست به دل

غم من ، لیک ، غمی غمناک است .

این گل تقدیم  به تمام دوستان گلم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم ان عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم امد که شبی با هم از ان کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در ان خلوت دلخاسته گشتیم

ساعتی بر لب ان جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

اسمان صاف و شب ارام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ی ماه فروریخته در اب

شاخه ها دست بر اورده به مهتاب

شب و صحرا و گل وسنگ

همه دل داده به اواز شباهنگ

یادم امد تو به من گفتی

از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این اب نظر کن

اب ایینه عشق گذران است

صدایی که هیچ وقت نتوانست برای تو فریاد سر دهد..........

 چشمانت اه چشمان مستانه ات را چگونه به چشمان خود عمیق کنم.........؟

 دستانت را چگونه بر دستانم بگیرم وقتی تو نگاهی هم حتی به منم نمی کنی..........؟

مرا دریاب ای بهترین من که من به چشمان و دستان تو نیازمندم............

عشق ان است که یکی برای دیگری چتر شود و ان یکی هیچ گاه نفهمد چرا خیس نشد .....

در تنهاییت تو را همراهی می کند و در غم ها تو را دلگرم

کسی که اعتمادی که به دنبالش هستی به تو می بخشد

وقتی مشکلی داری ان را حل می کند

و هنگامی که احتیاج به صحبت کردن داری به تو گوش میسپارد...............

                                                     خسته از امروز و ان سوی فردا می روم

 اهل اینجا نیستم قلبم گواهی می دهد

                                                     عاقبت یک روز پنهانی ز دنیا می روم

بینشان باید شد در این هیاهوی وجود

                                                      موج می گردم شبی همراه دریا می روم

                                     یا به دنبالش جدایی ها نبود

به هوس بازی این بی خبران می خندم ...

هر که ارد سخن از عشق به ان می خندم...

خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است...

تا دم از گریه گذشته به ان می خندم.......................................................

سخت می گیرد باشد من می روم شاید زندگی جایگاه دیگری داشته باشد برای کسانی که عشق را

میپسندند بر نفرتتتتتتت

کاش می شد فریاد میکشیدیم برای وجودم برای زنده ماندنم...

کاش می شد دستانت را به اغوش می کشیدم ...

کاش می شد صدایت را با فریاد در می امیختی شاد از ترکیب ان ناله ای سروده شود از ته دل...

                                                         * * *

ادم خودخواه معمولا اسان ترین هدف برای چاپلوسان است و خیلی زود به دام ان ها می افتد

                                                         * * *

شک و تردید انسان ها همیشه از احتیاط اون ها نیست بلکه غالبا ناشی از تنبلی اون هاست.

                  جوانی با عشق

                                       پیری با حسرت

                                                            مرگ با وحشت

اگر روزی تهدیدت کردن بدان قیمتت بالاست...

اگر روزی ترکت کردن بدان با تو بودن لیاقت می خواهد...

۲)عزیز بودن زیباست و دوست داشتن هنر است اما به یاد دوست بودن زیبا ترین هنر است.

۳)رویاهایت را براورده میکند ان که اسمانی را می گریاند تا گلی بخندد.

۴)مهربانی ات را نصیب کسی کن که لایق او باشد نه تشنه ان زیرا هر تشنه ای روزی سیراب می شود.

                                خود را به حدیث عشق دمساز کنیم

حیف است که پر داشتن و پر نزدن

                                 یک زندگی دوباره اغاز کنیم